Nikolla Llambro - Mes artit, skenës dhe plagëve që nuk shërohen

Nga hapat e para në një skenë fëmijërie, ku harroi fjalët e një poezie dhe salla shpërtheu në të qeshura, deri tek rolet më të ndërlikuara në kinemanë shqiptare – kjo është jeta e aktorit Nikolla Llambro, një jetë mes pasionit për artin dhe plagëve të një realiteti të ashpër.

Në një rrëfim të ndjerë për BluTV, aktori i njohur kujton me emocion momentin kur u ngjit për herë të parë në skenë. Emocionet e fëmijës që harroi gjithçka u kthyen në shtysën e një dashurie të përjetshme për teatrin. “Ishte një fillim i çuditshëm, por e dija që do kthehesha sërish në skenë,” rrëfen ai.

Publiku e njeh nga rolet e tij në disa nga filmat më të rëndësishëm të kinemasë shqiptare, si Njeriu me top, Koncert në vitin 1936, Liri a vdekje, Shpërthimi, Në fillim të verës dhe Gurët e shtëpisë sime. Në teatrot e Gjirokastrës, ai mbetet një emër i pashlyeshëm me mbi 30 role të realizuara.

“Kam pasur fatin të luaj përkrah aktorëve të mëdhenj të skenës shqiptare. Secili më ka dhënë diçka – ndershmëri, përulësi, përkushtim,” thotë ai.

Por rruga e tij nuk ka qenë vetëm me duartrokitje. Pas viteve të vështira për artin, Nikolla dhe bashkëshortja e tij mbetën pa punë dhe u detyruan të emigronin drejt Greqisë. Aty përjetoi jo vetëm mundim fizik, por edhe përbuzje.

“Në një ditë pune, pronari më shau rëndë dhe më kërkoi të vazhdoja. Doja të reagoja, por një koleg më ndaloi. Ishte një moment që më mbeti gjatë,” tregon ai me dhimbje.

Pavarësisht vështirësive, nuk hoqi dorë nga pasioni për aktrimin. Mori pjesë në seriale dhe filma grekë si Dashuria erdhi nga larg, Pandora, Eduart dhe Maria, duke interpretuar edhe në gjuhën greke. “Ishte një sfidë. Por unë kisha një mision – të mos dorëzohesha.”

Ajo që e lëndon më shumë sot nuk është përbuzja në emigrim, por zhgënjimi në vendin e tij. Kujton një episod të dhimbshëm:
“Im bir u kthye nga Greqia dhe shokët e pritën me fjalë që nuk di si t’i përkthej... ‘Sa të duam, mor...’. Ai më pyeti: ‘Pse më shajnë, babi, kur thonë që më duan?’ Unë nuk pata përgjigje.”

“Shoqëria është degjeneruar,” shton ai. “Nuk është më ajo që ishte. As arti. As kinemaja. As teatri.”

Por në zërin e tij nuk gjen urrejtje. Gjen vetëm ndjeshmëri, sinqeritet dhe mall për një art që e mbajti gjallë. Një burrë që mbeti i drejtë edhe kur nuk kishte dritë. Që zgjodhi të mos heshtte, edhe kur nuk e dëgjonin.

Mesazhi i tij për të rinjtë është i qartë:
“Të mos e braktisin veten. Të punojnë. Të duan atë që bëjnë. Të mos presin gjithmonë duartrokitje, por të bëjnë gjënë e duhur, edhe kur skena është bosh.”

Nikolla Llambro është një nga ata artistë që nuk luan vetëm role – ai jep jetë. Një aktor i madh, një njeri i thellë, një zë që duhet dëgjuar.

Për BluTV – një rrëfim që prek.
Sepse historitë më të forta nuk lindin gjithmonë në skena me reflektorë. Disa lindin në heshtje, në përbuzje, në punë të ndershme pa emër – por me dinjitet që nuk zbehet kurrë.