Autorët e Vlorës që nuk janë më mes nesh, janë trashëgimi e një force të pashprehur, vuajtjesh, suksesi dhe përulësie.
E takova Pajtim Xhelon në vitin 2021, një mëngjes të së dielës. Sigurisht, e njoha përmes një miku… djalit të tij, Migenit.
Ato çaste, nipi i tij vraponte përreth tij, dhe ndamë të qeshura ndërsa ai më ftoi të flisnim për librat e tij.
Si shkrimtare vetë, gjej paqe duke u ulur me mendje kritike e të ngjashme. Sidomos ato nga Vlora.
Pse?
Sepse mësoj këtë gjuhë metaforike të re të kohës, njerëzve, përvojave, historisë dhe njerëzimit.
Vij nga ana tjetër e botës, ndaj gjithmonë do të dëgjoj një histori të re në shoqërinë e njerëzve si Pajtim Xhelo.
Jo shumë kohë më pas, u largova nga Shqipëria dhe, ndërkohë që isha jashtë, ai ndërroi jetë.
Kur shteti i njeh ata si pjesë të historisë, nuk mund të mos ndalojmë për t’u kujtuar sërish praninë e tyre, energjinë, urtësinë, dijen dhe gjithçka “të madhe” që na kanë lënë.
Për ne gazetarët ndërkombëtarë që jemi këtu në shërbim të publikut, është një bekim të nderojmë këto raste të veçanta bashkë me ju.
Unë i çmoj veçanërisht artistët dhe dijetarët nga Vlora.
Qoftë kjo ditë një kujtim dashurie, ngushëllimi dhe prehjeje për familjen tënde, Pajtim Xhelo.
Përgjithmonë mirënjohëse për kontributet e tua ndaj shoqërisë.
Komente