Ka ngjarje që nuk mund të lexohen thjesht si lajme. Nuk mund të kalojnë si tituj kronike, apo si një tjetër çështje policore në ekran. Sepse pas një fjale të shkruar qëndron një vajzë 17-vjeçare, që sot ndodhet në koma. Një fëmijë. Një jetë në kufijtë mes jetës dhe vdekjes. Sepse dhuna ishte më e fortë se vetë jeta që ajo po përpiqej të jetonte.
Kur dëgjojmë fjalën “familje”, mendja na shkon tek ngrohtësia, mbrojtja, duart e prindërve, siguria që nuk lëkundet.
Por për shumë fëmijë, për shumë vajza si ajo në Vlorë, familja nuk është shtëpi.
Është frikë.
Është dhimbje që nuk thuhet.
Është zë që shuhet në heshtje.
Është gracka që nuk ka derë daljeje.
Ndonjëherë, dhuna nuk ka plagë të dukshme. Por ka plagë që nuk shihen me sy, që gërryejnë përbrenda, çdo ditë, deri sa vetë shpresa e fundit të marrë pamjen e një arme.
Dhe në ato sekonda të errëta, një vajzë zgjedh të largohet nga kjo botë, sepse askush nuk i tregoi që ka edhe një tjetër rrugë.
Sepse askush nuk i hapi një derë.
Ky nuk është thjesht një rast.
Është një thirrje.
Është një pasqyrë që na vë përballë vetes si shoqëri.
Sa herë kemi kthyer kokën nga ana tjetër?
Sa herë kemi heshtur, kur e kemi ditur se dhuna ndodhte dyer më tej, ndoshta në të njëjtën shkallë?
Nuk ka më vend për justifikime.
Jeta e kësaj vajze është një apel që nuk flet, por bërtet në heshtje.
Ajo na pyet: Ku ishit? Pse nuk më ndaluat kur kisha nevojë?
Por duhet të mësojmë të dëgjojmë.
Të kuptojmë kur një fëmijë nuk flet, por sytë e tij kërkojnë ndihmë.
Të jemi më të vëmendshëm në shkolla, në lagje, në çdo cep ku mund të lulëzojë një jetë ose të shuhet nga dhuna. Duhet të kuptojmë që çdo fëmijë është përgjegjësi e jonë kolektive.
Sepse kur një vajzë plagoset brenda shtëpisë së saj, plagoset gjithë shoqëria.
Sot, vajza 17-vjeçare është në koma. Nesër, mund të jetë një tjetër. Përveç lutjeve për shpëtimin e saj, kemi nevojë për një zgjedhje të re: të mos heshtim më. As si prindër, as si qytetarë, as si institucion, as si shoqëri.
Komente