Izet Shulku është një shembull i rrallë i njeriut që ka zgjedhur të bashkëjetojë me natyrën në formën e saj më të ashpër. I njohur si “Tarzani i Dibrës”, ai e ka kthyer ekspozimin ndaj të ftohtit ekstrem në një mënyrë jetese të përditshme, duke sfiduar perceptimet tradicionale mbi komfortin dhe shëndetin.
Për të, temperaturat nën zero nuk janë kërcënim, por një ambient i zakonshëm. Ai rrëfen se rezistenca ndaj të ftohtit është ndërtuar gradualisht që në vitet ’90, gjatë një periudhe kur jeta dhe puna në kushte të vështira e bënë trupin të përshtatej natyrshëm.
Aktiviteti fizik është pjesë thelbësore e rutinës së tij. Vrapimi i përditshëm dhe ngjitjet në male janë të pandara nga stili i jetesës, pavarësisht motit. Izeti thekson se nuk e ndërpret aktivitetin për shkak të kushteve atmosferike, por përkundrazi i përqafon ato.
Sipas tij, ekspozimi i trupit në ujë me akull nuk sjell pasoja negative, por energji dhe ndjesi pozitive. Ai beson se trupi, kur vihet përballë të ftohtit, aktivizon mekanizma natyrorë që forcojnë imunitetin dhe rigjenerojnë energjinë. Për këtë arsye, ai nuk përdor ujë të ngrohtë gjatë larjes, në asnjë stinë.
Një aspekt interesant i kësaj filozofie jetese është përfshirja e familjes. Bashkëshortja dhe fëmijët ndajnë të njëjtën qasje ndaj natyrës, duke e kthyer aktivitetin fizik dhe ekspozimin ndaj të ftohtit në një rutinë familjare.
Rasti i Izet Shulkut ngre pyetje mbi mënyrën se si njeriu modern e ka shkëputur veten nga natyra dhe mbi potencialin e adaptimit fizik dhe mendor. Për “Tarzanin e Dibrës”, mali, uji dhe bora nuk janë sfida për t’u mposhtur, por burime energjie dhe ekuilibri, që, sipas tij, njeriu ende nuk i ka kuptuar plotësisht.
Komente