Çfarë Tregon Fundi i “My Oxford Year” për Dashurinë dhe Zgjedhjen e së Ardhmes

Në shumë filma dhe seriale të zhanrit “coming-of-age”, personazhet e reja përballen me zgjedhjen e vështirë mes dashurisë dhe të ardhmes. Shpesh, vajzat lënë pas planet e tyre për të ndjekur një djalë—një model që publiku e ka filluar ta sfidojë. Por filmi i ri i Netflix, My Oxford Year, i jep një dimension më të thellë kësaj zgjedhjeje, duke e ndërlidhur me jetën dhe vdekjen.

Një histori dashurie me peshë jetësore
Protagonistja Anna (luajtur nga Sofia Carson) është një vajzë ambicioze amerikane që ndjek ëndrrën e saj për të studiuar në Universitetin e Oksfordit. Ajo ka një vend pune të sigurt në një bankë të fuqishme financiare në SHBA, por jeta i ndryshon kur bie në dashuri me profesorin e saj, Jamie (luajtur nga Corey Mylchreest), i cili mban një sekret të rëndë: ai ka kancer terminal dhe ka vendosur të mos vazhdojë trajtimin.

Edhe pse Jamie e kundërshton idenë që Anna të heqë dorë nga e ardhmja për të qëndruar me të, ndjenjat mes tyre forcohen. Dhe kur Anna vendos të mos e pranojë ofertën nga Goldman Sachs për të qëndruar pranë tij, Jamie reagon ashpër—jo nga egoizmi, por sepse nuk dëshiron që ajo të sakrifikojë jetën për një dashuri të përkohshme.

Jetesa me qëllim të vërtetë
Gjatë kohës së kaluar me Jamie, Anna fillon të rishikojë vlerat e saj. Ajo rikthehet tek pasioni për letërsinë dhe poezinë, dhe ndalet te një citat nga Thoreau: “Jetoni jetën me qëllim.” Për të, kjo nuk do të thotë më të planifikosh gjithçka, por të jesh i vetëdijshëm dhe i pranishëm në çdo moment të vogël. Në këtë mënyrë, dashuria e saj me Jamie nuk përfaqëson një humbje të së ardhmes, por një riorientim të saj.

Një fund i bukur dhe i dhimbshëm
Filmi kulmon me një natë të fundit të qetë mes dyshes, pas së cilës Jamie bie në koma për shkak të një pneumonie. Në skenën prekëse të fundit, Anna i lexon planet e saj për udhëtime të ëndërruara në Europë, dhe filmi tregon një montazh të saj në këto vende—por më vonë zbulojmë se ajo ishte vetëm. Jamie kishte ndërruar jetë pranë saj.

Në skenën përmbyllëse, Anna shfaqet si pedagoge në Oxford, duke dhënë mësim për poezinë—dashurinë e saj të vërtetë. Përmes kësaj zgjedhjeje, ajo nuk braktis të ardhmen e saj, por përqafon një rrugë të re të frymëzuar nga dashuria dhe vetëdija e jetës së shkurtër.

Dashuria si e ardhme
My Oxford Year sugjeron se ndonjëherë, nuk ke pse zgjedh mes dashurisë dhe së ardhmes—veçanërisht nëse ajo dashuri të ndihmon të rizbulosh vetveten. Anna nuk e humb karrierën; ajo e rindërton me më shumë kuptim. Kjo është një fabul e rrallë, e ëmbël dhe e dhimbshme, por që funksionon në kontekstin e një filmi romantik me atmosferë britanike dhe referenca letrare nga Sylvia Plath.

Por ndryshe nga rastet reale – si Belly nga The Summer I Turned Pretty apo Lauren nga The Hills – vendimet për të braktisur të ardhmen për një dashuri kërkojnë më shumë mendim. Dashuria mund të jetë rruga, por vetëm nëse të çon drejt vetvetes.